Barry Levinson, reżyser, scenarzysta i producent, autor tak znanych obrazów jak Rain Main czy Uśpieni, często wraca w swoich filmach do rodzinnego Baltimore. Tak było w debiutanckim Diner, podobnie jest w melodramacie Smak wolności. Levinson, również autor scenariusza, cofa się do okresu młodzieńczego, początku lat 50., opowiadając historię dwóch braci.
 
Jesień 1954. Szkolnictwo amerykańskie przechodzi głębokie przemiany. Jeden z dwójki żydowskich braci, 15-letni Ben, chodzi do szkoły, w której zaczyna się dokonywać prawdziwa integracja rasowa. Chłopak zakochuje się z wzajemnością w czarnoskórej Sylvii, co sprowadza na niego gniew ojca dziewczyny, miejscowego lekarza. Starszy brat, 20-letni Van, kieruje swoje uczucia ku ślicznej, pochodzącej z protestanckiej rodziny Dubbie. Nie trudno się domyślić, iż rodzice chłopców nie są zachwyceni takim obrotem sytuacji. Dodatkową komplikacją będzie dług Nate'a, ojca braci, który jest winny dużą sumę pieniędzy drobnemu handlarzowi narkotyków.
 
Smak wolności to film klimatu. Twórcom udaje się wyczarować Amerykę lat 50., okresu burzliwego w historii, czasu kształtowania się społeczeństwa obywatelskiego i walki z rasowymi i klasowymi uprzedzeniami. Przemiany zachodzące w szkole Bena ukazują dorastanie społeczeństwa do nowych wyzwań, epokę rodzącego się rock'n'rolla i ekspansji telewizji. Oglądamy ten świat oczami braci, którzy przeżywają pierwsze miłości, ale także naturalny bunt pokoleniowy. Oddanie atmosfery tamtych lat to jeden z największych atutów filmu Levinsona. Duża w tym zasługa zdjęć znakomitego operatora Christophera Doyle'a, a także ścieżki dźwiękowej Andrei Morricone (syna sławnego Ennio) z piosenkami Toma Waitsa. Kostiumy, specyficzny, spokojny rytm narracji, a także aktorstwo, szczególnie Adriena Brody'ego to kolejne walory Smaku wolności. Autorzy, poprzez wielowątkową fabułę, tworzą mozaikowy obraz społeczeństwa amerykańskiego na progu wielkich zmian, nie tylko obyczajowych. Ta na poły autobiograficzna opowieść swój niezaprzeczalny urok zawdzięcza połączeniu subtelnej obserwacji, nostalgicznemu, lecz nie sentymentalnemu stosunkowi do wspomnień oraz dawce inteligentnego humoru.