Piknik pod Wiszącą Skałą i Ostatnia fala to filmy australijskie, które okazały się kamieniami milowymi w karierze reżysera, scenarzysty i producenta Petera Weira. Niedługo później, w 1982, ten nietuzinkowy twórca realizuje przejmujący dramat Rok niebezpiecznego życia. Obraz zrealizowany już za amerykańskie pieniądze powstał na podstawie powieści dziennikarza C.J. Kocha.

Indonezja 1965 roku. Do Dżakarty, stolicy kraju, przybywa australijski korespondent Guy Hamilton. Kraj jest wstrząsany przez zamieszki, a atmosfera robi się coraz bardziej gęsta i niebezpieczna. Prezydent Sukarno zaczyna się obawiać o władzę, czując zagrożenie ze strony prawicowych generałów i maoistów. Hamilton jest w Dżakarcie wyobcowany. Koledzy po fachu nie spieszą mu z pomocą i każdą informację musi zdobywać w pocie czoła. Dopiero opieka lokalnego fotografa Billy’ego Kwana odmienia sytuację. Tubylec wprowadza Australijczyka w meandry obecnej sytuacji politycznej, pomaga swobodnie poruszać się po mieście i nawiązać wiele cennych kontaktów. Kwan stoi także za spotkaniem Guya z Jill, atrakcyjną pracownicą brytyjskiej ambasady. Tymczasem w mieście wybucha rewolucja. Od tego momentu nic już nie będzie normalne i przewidywalne. Również dla Kwana.

Film Weira to konglomerat różnych konwencji gatunkowych. Elementy melodramatu, dramatu psychologicznego i thrillera politycznego tworzą koherentną całość o dużym ładunku emocjonalnym. Dzieje australijskiego korespondenta (powieść i film są oparte na faktach) odsłaniają brutalne metody zdobywania i sprawowania władzy oraz zgubne skutki rewolucyjnej pożogi. Jest to jednocześnie opowieść o człowieku zmuszonym do skrajnych decyzji w zupełnie sobie obcym otoczeniu – tak kulturowo, obyczajowo, jak i językowo. Weir ciekawie prowadzi narrację, gdyż przez większą część filmu osobą, która opowiada jest Kwan. „Tasuję ludzi jak karty” – stwierdza w jednym ze swych monologów. Kwana pasjonuje Wajang – indonezyjski teatr cieni, animowany przez pozostającego w ukryciu aktora. Teatr ten jest dla Kwana metaforą sytuacji politycznej w Indonezji, więcej, metaforą walki sił decydujących o przebiegu życia ludzkiego” – pisał Mirosław Przylipiak. Weir jednak przełamuje ten schemat i pod koniec filmu narratorem zdaje się być Hamilton. Ciekawy zabieg i do tego nieczęsto spotykany w kinie. Klasą dla siebie okazali się aktorzy: Mel Gibson, Sigourney Weaver i szczególnie Linda Hunt, uhonorowana za swoją wstrząsającą kreację Oscarem.

Australijskie AFI Award, wyróżnienia krytyki amerykańskiej i hiszpańskiej oraz nominacja do Złotej Palmy w Cannes.