W 2001 znany amerykański producent i reżyser Jon Avnet postanowił przybliżyć widzom (nie tylko za Oceanem) nie wszędzie dobrze znane wydarzenie z okresu II wojny światowej. Na podstawie scenariusza napisanego wespół z Paulem Brickmanem opowiada dramatyczną historię powstania w getcie warszawskim. Kanwą były autentyczne wspomnienia uczestników.

Film zaczyna się w roku 1939, krótko przed wybuchem II wojny światowej. Potem obserwujemy pierwsze miesiące niemieckiej okupacji. Faszyści tworzą w Warszawie specjalne dzielnice, getta, które mają odgraniczać ludność pochodzenia żydowskiego od reszty. Z każdym dniem sytuacja w tym miejscu się pogarsza. Zaczyna brakować żywności, panują fatalne warunki sanitarne, ludzie są zastraszani, łapani i wywożeni do obozów zagłady. Jednym z obrońców i człowiekiem walczącym o podstawowe prawa Żydów w getcie jest Adam Czerniaków, prezes Judenratu. Powoli do mieszkańców getta dociera świadomość, że Niemcy dążą do całkowitej eliminacji Żydów. Rośnie poczucie bezsilności, lecz także niezgody na barbarzyńskie traktowanie. Mimo wstępnych sprzeciwów Rady Żydowskiej 19 kwietnia 1943 roku wybucha w getcie powstanie, a właściwie desperacka walka o godną śmierć.

„Większość była za powstaniem. Przecież ludzkość umówiła się, że umieranie z bronią jest piękniejsze niż bez broni. Więc podporządkowaliśmy się tej umowie. (…) Chodziło przecież o to, żeby się nie dać zarżnąć, kiedy po nas z kolei przyszli. Chodziło tylko o wybór sposobu umierania” – wspomina słynny uczestnik powstania Marek Edelman (przedstawiony zresztą w filmie). W tej dwuczęściowej produkcji Jon Avnet wraz z ekipą współpracowników stara się wiernie przybliżyć realia II wojny światowej, okupowanej Warszawy i żydowskiego getta znajdującego się w jej granicach. Mimo lekkiego udramatyzowania historii, podporządkowania fabuły regułom amerykańskiego mainstreamu udało się ukazać grozę życia w getcie, a także heroizm powstańczego zrywu. Kontrowersje w Polsce wywołał obraz Polaków i ich stosunku do Żydów w czasie okupacji. Twórcy Powstania widzą te zagadnienia w czarno-białych barwach. Warto sięgnąć po film Avneta nie tylko ze względów historycznych. To znakomicie zrealizowany obraz. Szczególne brawa należą się operatorowi Denisowi Lenoir i aktorom, również tym drugoplanowym. Na uwagę zasługuje również muzyka Maurice’a Jarre’a.

Nagroda Emmy, wyróżnienie American Society of Cinematographers oraz nagroda amerykańskiego Political Film Society.