Martin Scorsese, jeden z najwybitniejszych twórców amerykańskiego kina, realizuje przedziwny komediodramat na podstawie debiutanckiego scenariusza Josepha Miniona. Reżyser długo się wahał czy podjąć się tego projektu, lecz okazało się, iż produkcja sprawiła mu dużą przyjemność, przywracając twórczy wigor.
 
Paul Hackett jest cenionym programistą komputerowym pracującym w jednym z dużych nowojorskich banków. Mężczyzna wiedzie samotne, uporządkowane życie, będąc typowym przedstawicielem pokolenia yuppie. Pewnego dnia, a konkretniej wieczora, jego dotychczasowy świat staje na głowie. Podczas przypadkowej rozmowy w barze poznaje młodą, atrakcyjną Marcy. Dziewczyna zaprasza go do swojej koleżanki mieszkającej w Soho. Po wahaniach Paul postanawia się zgodzić. Przemieszcza się pod wskazany adres i od tej pory nic nie będzie już takie samo.
 
Dość niezwykły film w dorobku Scorsese. Jeden z tych obrazów, który podejmuje grę z widzem i jego przyzwyczajeniami, igra z naszego przywiązania do linearności fabuły. Niewielki budżet, estetyka filmu indie, zawieszenie świata przedstawionego między jawą a często groteskowym snem zaskoczyła widzów i krytykę. Scorsese wyraźnie bawi się kinem oraz jego historią. Liczne wizualne odniesienia do niemieckiego ekspresjonizmu to zasługa niemieckiego operatora, znanego z filmów Fassbindera, Michaela Ballhausa. Nad całością unosi się klimat niczym z prozy Kafki, a wyobcowanie bohatera w nocnym Soho ma odcień tragikomiczny. Po godzinach to również film o Nowym Jorku i jego neurozach. Scorsese, z sobie właściwą pasją, portretuje mroczną dzielnicę wielkiej aglomeracji i ekstrawaganckich mieszkańców Soho. Nowy Jork jawi się jako miasto-moloch, wzbudzający niepokój organizm, przedstawiony również z dużą dozą czarnego humoru i ironii. Jest śmiesznie, ale i momentami strasznie, co tylko eksponuje sugestywną atmosferę filmu. Muzyka autorstwa Howarda Shore'a idealnie współgra z obrazem, a nerwowy, poszarpany montaż znakomicie wprowadza nas w neurotyczną tkankę opowiadania. Scorsese jest tu przewrotny, nastawiony na improwizację na planie, wymykający się klasycznym metodom obrazowania. Kino nietuzinkowe i możliwość obcowania z obsesjami reżysera, tutaj podanymi w formie stylistycznego koktajlu.
 
Nagroda za reżyserię w Cannes, a także dwie nagrody Independent Spirit.