Ekipa filmowa pod kierunkiem reżysera Ferranda ma zrealizować wystawny melodramat. W projekt zatytułowany Przedstawiam wam Pamelę zaangażowane są wielkie gwiazdy. Jednak od początku pojawiają się problemy – tak czysto ludzkie, jak i techniczne. Znana aktorka Julie popada w depresję, jej partnerka, starzejąca się Severine ma wyraźne problemy z alkoholem. Grający głównego bohatera Alphonse zadręcza wszystkich swoimi kaprysami, a żona kierownika produkcji co rusz wpada w szał, dezorganizując pracę. Nad wszystkim, każdym najdrobniejszym etapem produkcji, musi panować Ferrand, natrafiając na coraz to większe przeszkody. Tuż przed zakończeniem zdjęć umiera jeden z aktorów, a w laboratorium uszkodzona zostaje część negatywów. Czy uda się doprowadzić projekt do końca?
 

Noc amerykańska to jeden z najbardziej cenionych filmów autotematycznych, a także dość szczególny obraz w dorobku współtwórcy francuskiej Nowej Fali, François Truffauta. Reżyser, realizując swoje wieloletnie marzenie, kręci osobistą, na wpół autobiograficzną opowieść o tworzeniu kina i kulisach tego procesu. W serii epizodów, przypominających formą telewizyjny reportaż z planu, obserwujemy skomplikowany proces powstawania filmu, widzimy każdy etap realizacji i związane z tym problemy. Okazuje się, iż zapanować nad ekipą, pogodzić różne ludzkie charaktery i kontrolować jednocześnie techniczne aspekty produkcji to zadanie karkołomne. Fikcyjny reżyser Ferrand (grany przez samego Truffauta) musi być dla ekipy niczym ojciec czuwający nad całą rodziną i powodzeniem przedsięwzięcia. Francuski reżyser nie byłby sobą, gdyby nie przemycił bardziej osobistych, stale obecnych w jego twórczości wątków. W kilku sekwencjach snu wraca do lat dziecinnych, fascynacji kinem, a także roli rodziców (psychoanalityczne motywy odrzucenia przez matkę i poszukiwania bezpieczeństwa i harmonii w figurze ojca). Refleksję nad istotą X muzy, procesem tworzenia i związków sztuki z prawdziwym życiem dobrze wyrażają słowa wypowiedziane przez Ferranda do Alphonse’a: „Ale życie prywatne wszystkim przysparza kłopotów. Filmy są bardziej harmonijne niż życie. W filmach nie ma korków, nie ma martwego czasu. Filmy pędzą przed siebie jak nocne pociągi. Tacy ludzie jak ty i jak ja – wiesz o tym dobrze – mogą znaleźć szczęście tylko w pracy. W pracy dla kina”. 

Oscar dla najlepszego filmu zagranicznego, trzy nagrody BAFTA, wyróżnienia krytyki francuskiej i amerykańskiej.