James Clavell znany jest przede wszystkim jako autor powieści, z których kilka zostało z sukcesem zaadaptowanych na potrzeby filmu. Clavell, autor "Króla szczurów" czy "Szoguna", jest także scenarzystą i ma na swoim koncie kilka przygód jako reżyser. Najwyżej cenionym jego obrazem pozostaje "Nauczyciel z przedmieścia", klasyczna opowieść o trudnej angielskiej młodzieży.

Lata 60. Do szkoły średniej w kiepskiej dzielnicy Londynu, na West Endzie, przybywa szukający pracy za wszelką cenę, młody inżynier. Mark Thackeray, nie mogąc znaleźć zajęcia w zawodzie, decyduje się uczyć w klasie o złej reputacji. Uczniowie początkowo przyjmują czarnoskórego nauczyciela tak, jak jego białych poprzedników. Chcą szybko zniechęcić Thackeraya, w czym prym wiedzie trójka klasowych przywódców. Niedoświadczony pedagogicznie inżynier zdaje się stać na straconej pozycji. Jednak postanawia się nie poddawać i niebawem zaczyna wdrażać w życie swoje nietypowe, ale skuteczne metody wychowawcze. Nastoletni uczniowie, którzy są przez niego traktowani jak dorośli, dostają tym samym prawdziwą szkołę życia, zaś Thackeray zyskuje szacunek, a nawet podziw. Niebawem belfer dostaje propozycję pracy w zawodzie. Czy zostawi szkołę i klasę, której tyle poświęcił?

Clavell długo borykał się z realizacją filmu. Dysponując prawami do powieści E.R. Braithwaite'a, szukał producentów, lecz ciężko było znaleźć chętnych na mało komercyjny temat. W końcu, za niewielki budżet, udało się nakręcić film, który zaliczany jest do kanonu obrazów o nauczycielach i trudnej młodzieży. Nakręcony 30 lat później sequel nie dorównuje oryginałowi, mimo udziału Sidneya Poitier. Czarnoskóry aktor, robiący w latach 60. karierę w Hollywood (co było znamiennym novum) stworzył w "Nauczycielu z przedmieścia" jedną ze swoich najbardziej rozpoznawalnych ról. Charyzmatyczny nauczyciel pokazujący krnąbrnej, często zagubionej i agresywnej młodzieży prawdę o życiu i czekających wyzwaniach okazuje się autorytetem, swoistym przewodnikiem. Clavell z dużym wyczuciem opowiada o pedagogicznych potyczkach, jednocześnie portretując zbuntowane, niepogodzone z rzeczywistością i jej niedostatkami pokolenie lat 60.