Pewnego dnia w domu państwa Phillips pojawia się dwóch wojskowych. Drzwi otwiera im Stanley, mąż Grace, kobiety służącej w armii amerykańskiej w toczonej właśnie wojnie w Iraku. Mężczyzna dowiaduje się najgorszego. Żona zginęła podczas działań wojennych. Stanley, na co dzień pracujący jako podrzędny menadżer w dużym supermarkecie, oddany jest dzieciom i tęsknocie za żoną. Mężczyzna jest porażony wiadomością. Będzie musiał ją jakoś przekazać dwóm córkom, które niebawem wrócą ze szkoły. Stanley postanawia odłożyć to w czasie i zabiera 12-letnią Heidi oraz 8-letnią Dawn w długą, samochodową podróż do Kalifornii, do wymarzonego parku rozrywki.

Debiutancki film Jamesa C. Strouse’a, młodego utalentowanego scenarzysty i reżysera amerykańskiego. Debiut niezwykle wyrazisty, który okazał się rewelacją festiwalu w Sundance w 2007 roku. "Grace odeszła" to kino niskobudżetowe, zrealizowane przez grupę zapaleńców. Niedoświadczony reżyser czy John Cusack, który współprodukował film zakładając ze znajomymi małą wytwórnię, podjęli się tematu trudnego, wymagającego dużego wyczucia. Przejmująca historia ojca, który musi przekazać dwóm córkom wieść o śmierci matki działa nie tylko na poziomie prawdy psychologicznej i autentyzmu ekranowego. To także ważny kontekst wojny w Iraku, patriotycznych poglądów Stanleya zderzonych z faktem utraty na froncie ukochanej żony. Twórcy skupiają się na trójce bohaterów, która musi się zmierzyć z najgorszą informacją w swoim życiu. Ojciec z córkami wyruszają w długą podróż (niczym w klasycznym, amerykańskim filmie drogi), która okaże się szansą na poradzenie sobie z okrutną prawdą, na zbliżenie rodziny, lepsze poznanie swoich problemów. Obraz Strouse’a to film wygrany na półtonach i wykreowaniu intymnego, psychologicznego klimatu. Kamera wciąż towarzyszy bohaterom, mamy wrażenie „wejścia” w psychikę, niejako uczestniczenia w ich dramacie. Znakomite dialogi i ilustracyjna muzyka Clinta Eastwooda potęgują wrażenie autentyzmu. Grace odeszła nie sposób zapomnieć także dzięki aktorstwu. John Cusack stworzył jedną ze swoich najciekawszych kreacji, pokazując, że ból można również sugestywnie wyrażać ciałem (charakterystyczny sposób chodzenia Stanleya). Niesamowicie wypadają najmłodsze aktorki, debiutujące Shélan O'Keefe i Gracie Bednarczyk. To już właściwie tradycja kina amerykańskiego. Mało kto tak jak Amerykanie potrafi pracować z aktorami dziecięcymi. Wyrafinowany, a jednocześnie niezwykle prosty, działający na emocje obraz.

Dwie nagrody w Sundance, wyróżnienie krytyki na festiwalu w Deauville i Satellite Award.