Alice Hyatt jest z pozoru szczęśliwą matką i żoną, typową, prowincjonalną kurą domową. Mąż, zarabiający na utrzymanie rodziny, ginie jednak w wypadku samochodowym. Alice zostaje bez środków do życia wraz z 12-letnim synem. Małżeństwo nie było może bardzo udane, gdyż mąż był typowym tyranem, lecz ta strata podcina kobiecie skrzydła. Zdesperowana, nie wiedząc do końca, jak zarobić na siebie i syna postanawia wyruszyć do Kalifornii, aby próbować sił jako piosenkarka. To będzie droga pełna zakrętów, wyrzeczeń, niepowodzeń, lecz i nadziei.
Jeden z ciekawszych obrazów Scorsese, nie do końca typowy dla twórczości reżysera. Chyba jedyny raz bohaterem jest kobieta i wokół niej ogniskuje się cały film. Co ciekawe, Scorsese zawsze świetnie czuł się w świecie mężczyzn, traktując kobiece postacie marginalnie. Tutaj jest inaczej i, co frapujące, portret zagubionej Alice ma ogromną siłę oddziaływania. To nie tylko zasługa aktorstwa Ellen Burstyn, ale także sposobu pracy na planie. Reżyser postawił na swoją ulubioną metodę, czyli improwizację. Początkowo powstał ponad trzygodzinny materiał i, jak przyznawał Scorsese, był wręcz nieszczęśliwy skracając film do kinowego formatu. Efektem jest wrażenie autentycznego podglądania życia, wiarygodnego portretowania zwykłych ludzi, pełnych i wad, i zalet. Bohaterowie to ludzie z krwi i kości, bliscy poprzez swoje słabości każdemu z nas. Hollywood chłodno zareagował na film, zarzucając małą widowiskowość, podczas gdy w Europie przyjęto dzieło Scorsese z entuzjazmem. Rzeczywiście reżyser postawił na kino nieefektowne, często bolesne w odbiorze, sprawiające przeciętnemu widzowi problem z identyfikacją (wszak bohaterowie niekoniecznie wzbudzają naszą sympatię). Jeden z kluczy interpretacyjnych tego filmu, jak i całej twórczości reżysera, podsuwa krytyk Kamila Żyto: "Choć korzysta [Scorsese] z różnych konwencji gatunkowych, opowiada historie rozgrywające się w odmiennych epokach i środowiskach społecznych, to zawsze wyraża przekonanie, że rzeczywistość należy odkłamywać".
Oscar dla wielkiej Ellen Burstyn, cztery nagrody BAFTA i nominacja do Złotej Palmy.